شاید اون موقع نخندن یا شایدم بدتر بخندن.

توئه زندگی‌ یاد گرفتم که همه چیز روی شاید هاست.

این دوست نداشتنهایی که قراره بگم نه تنها برای اونا دوست ندارم بلکه برای خودمم دوست ندارم اما چه کنیم‌ آش نخردئو دهان سوخته

نمی‌خوام توئه دنیای بزرگ بشن که ندونن فرداشون چیه

ندونن کارشون چیه ندونن زندگیشون چی‌ می‌شه

بیشترین تلاشو بکنن ولی‌ همیشه مثل مه ای‌ کل زندگیشونو گرفته باشه چند متریشنو نبینن.

نمی‌خوام توئه مملکتی باشن که هر لحظه توئه خیابون احتمال داره آجر از ۱ وری بخور تو ملاجشون آجر که خوبش( گلوله).

دوست ندارم تنها راه پیشرفتشون دروغ و ریا پول و پارتی و باند بازی‌ باشه.

نمی‌خوام بخاطر شغلی‌ که بهش علاقه دارن ۶من ریش بزارن و زیر بقلشنو نزنن.

دوست ندارم ۱ عمر درس بخونن واسه هیچی‌ که بزارن داره کوزه آبشو بخورن.

جای که حرف متفاوت جوابش ناسزا ، زندانی ، تازیانه و اعدام باشه(در بعضی‌ مورد مفقود الا اثر شدن)

نمی‌خوام توئه سرزمینی باشن که نه راه پس دارن نه راه پیش،۱ طرف چراغ سبز ۱ طرف قرمز بوق هم بزنی‌ با بلدزر لهت می‌کنن.

جای که قانون جنگل حاکمه یا بکش یا بمیر.

وطنی که توش غریبی،شهری که توش نمیتونی‌ مثل خودت باشی‌،خونه‌ای که از زندان براشون بدتره،فکری که از قفسش بیرون نمیره اگرم رفت با تفنگ بادی بزنن تو پرش.قلبی که خشکید.دنیای که مردمنش هیچ تعریفی‌ از آزادی ندارن.